Dit type proef wordt veel in de Scandinavische landen gehouden. De bedoeling is dat voorjager en hond achter elkaar een serie proeven aflegt. In andere proeven waar jachtsituaties nagebootst worden gebeurt dat vaak verspreidt over de dag.
In alle vroegte uit de veren en in de mist naar het oosten des lands. We melden ons keurig om acht uur ter plaatse om te vernemen dat we als een na laatste aan de beurt zijn. Gelukkig trekt rond tienen de mist op, zitten we in een prachtige omgeving lekker in het zonnetje en zijn we in de gelegenheid om bij de andere deelnemers te kijken en daarmee van andermans fouten te leren. Om 2 uur zijn wij dan eindelijk aan de beurt. Keurig opgesteld bij het aangewezen paaltje maken we kennis met een allervriendelijkste keurmeester en daar gaat onderdeel 1 van start: los volgen naar de waterkant. Lastig hoor als je zo graag zwemt, Ayla loopt ruim voor mij uit. Het wordt nog wel als voldoende beoordeeld.
Aan de overkant van het water klinkt een schot, een apport valt in het water. Direct erachteraan volgt nog een schot en landt er een apport in de rietkraag (gemarkeerde apporten uit water). Op commando maakt Ayla een snoekduik in het water en haalt keurig het eerste apport binnen. Geleerd van de andere deelnemers stuur ik Ayla niet direct weer uit, maar laat haar even rustig naast me zitten en laat haar focussen op het tweede apport. Desalniettemin zwemt ze richting de schutter, maar met een kleine correctie is haar geheugen weer ververst, slaat ze al zwemmend linksaf en haalt ze het tweede apport netjes binnen.
Volgend onderdeel bestaat uit het binnenhalen van drie apporten die in het bos verstopt zijn. Ayla is zeer gemotiveerd en blijft stug volhouden iedere keer als ik haar weer het bos instuur. Alle apporten komen binnen en op alle punten scoren we Uitstekend.
Dan moeten we weer een stukje lopen/los volgen en dat gaat een stukje beter dan bij de start. Weer klinkt aan de overzijde van het water een schot en zien we een eend vallen. Volgens de keurmeester is de eend nog niet dood, maar hinkt deze nog een stukje dieper het struikgewas in. In werkelijkheid wordt de gevallen eend direct weggehaald en heeft men even daarvoor een (dode) eend aan een touwtje door het bos getrokken en achtergelaten. Ayla is niet gek, ziet de eend weggehaald worden en trekt vervolgens haar eigen plan, een heel andere kant op. Met heel wat dirigeerwerk krijg ik haar uiteindelijk dan toch op de plek waar de eend gevallen is, ze trekt op mijn aanwijzing dieper het bos in, vindt de eend en levert deze keurig bij mij af. Uiteraard score Matig op aannemen van de richting en Matig/Voldoende op het uitwerken van de sleep maar Uitstekend op postgedrag, markeren, behandeling van het wild en wijze van apporteren.
Weer een stukje (Voldoende) volgen en er volgt een herhaling – maar dan een stuk verder van ons vandaan – van gemarkeerde apporten uit het water. Gaat allemaal prima, met enige uitzondering dat Ayla in het water nog snel even wisselt: de eerste eend pakt ze op, zwemt naar de tweede, laat de eerste vallen en brengt de tweede terug. Vervolgens haalt ze wel keurig de eerste op. Ach ja, het blijft een Flatcoated Retriever, niet waar, toch altijd een beetje ondeugend.
Als laatste – we zijn dan al een half uurtje achter elkaar aan het werk – liggen er weer drie apporten verstopt in het bos. Ook die brengt ze keurig binnen. Komt wel af en toe vragen of er echt nog wel wat ligt, maar gaat ook direct weer zoeken als ik het zeg.
Al met al een erg leuke ervaring en goed te zien dat Ayla met haar zes jaren nog pit genoeg heeft om langdurig te werken. Tot slot nog de algemene opmerkingen, conclusie en aanbevelingen van de keurmeester: “Erg leuk werkende hond en mooie rustig voorjager. De combinatie begreep elkaar goed. Veel potentieel.”
We gaan dus voorlopig nog wel een tijdje door als combinatie voorjager – hond.
Wie weet halen we ooit nog een KNJV-A.