Het is hoogzomer en de temperatuur is er naar. Desalniettemin gaan we goedgemutst van start. Als we als een van de eersten en nog ruim voor lunchtijd de B proeven hebben afgerond (met matige scores voor volgen, uitsturen en terugkomen op bevel en het af & blijf) is het energieniveau van hond en voorjager ver beneden peil. In de schaduw doen we een tukje en dan gaan we op voor de eerst officiële A. Als nummer 96 zijn we als een na laatste aan de beurt, 40 voorjagers met hond gaan ons voor en 4 uur lang wachten we tot we dan eindelijk aan de beurt zijn. Al het inlopen, wakker schudden, afkoelen/zwemmen ten spijt: Ayla heeft er geen zin meer in. Ze is niet van haar plek te branden en dus druipen we binnen luttele seconden weer van het A veld af.
Vertwijfeld vraag ik me af wat eigenlijk de lol is van zo’n proef lopen: ’s morgens vroeg je bed uit, een hele middag op een krukje wachten om vervolgens met 10 seconden uit het veld gestuurd te worden. Terecht overigens, maar een flinke wandeling geeft stukken meer plezier en energie ….