Maarn – Elst (U) – Grebbeberg
03 & 04 mei 2014
Tien uur, station Maarn: John wordt door Gerda gebracht, Mieke en Ayla door de NS. Eerst koffie (met gebak) en dan door het dorp met lommerrijke lanen en relatief kleine huizen op grote kavels in zuidelijke richting. We duiken het bos in op weg naar Doorn. Voorbij Doorn verlaten we voorlopig de bossen van de Utrechtse Heuvelrug en lopen het open-weidegebied in. Een flink stuk langs de Langbroekerwetering met strakke verkavelingstroken links en rechts van ons.
Een postbode loopt met fiets aan de hand terug naar Langbroek: een klapband. Niet fijn in het buitengebied, maar even later haalt hij ons met veel praats weer in: euro’s lichter, maar wel een fonkelnieuwe achterband. Tussen de wilgenstobben door, veelal over klompenpaden, waar Ayla aangelijnd behoord te zijn. Rondom Darthuizen is een autorit van Peugeot-oldtimers gaande. We wanen ons ver terug in de tijd. Zeker ook als we nog een verhaal aanhoren van een oud-bewoonster van kasteel Broekhuizen over haar jeugd op het fraaie landgoed. Vlak voor Amerongen lopen we een klein stukje langs de Neder Rijn en duiken al snel weer het achterland in. In Amerongen hangt een goede sfeer, prima plek om te wonen zo concluderen we. Bij kasteel Amerongen is het een drukte van belang, we houden dat voor gezien en lopen langs de uiterwaarden met prachtige uitzichten naar Elst (U). Bij het pannenkoekenhuis aldaar wachten we op het terras op Bart die ons ophaalt en naar “B&B Mocking” te Heelsum brengt.
’s Avonds gaan we met z’n vieren gezellig en voortreffelijk uit eten bij de Thai in Oosterbeek.
Na een goed ontbijt rijden we – John, Gerda, Bart en Mieke – naar het pannenkoekenhuis in Elst. De honden zijn thuis gelaten, want we willen graag over de Grebbeberg en dat is verboden gebied voor honden. We lopen eerst door het bos en ten noordoosten van Elst komen we bij plantage Willem III. In vroeger tijden tabaksvelden, nu een open natuurgebied met konikspaarden. Vanaf de zuidelijk gelegen provinciale weg heb je geen notie van zoveel moois op steenworp afstand. Wel jammer dat ook hier een totaal verbod voor honden geldt. Verder door het Remmersteinsche Bosch, kruisen een akker, klimmen en dalen wat en hebben het over de pelgrimstocht van Antonie naar Santiago de Compostella. Een meerjarenplan. Wat als we in Maastricht eens aanhaken? In het familie-/Hemelvaartsweekend maar eens een balletje opgooien. In Rhenen kost het even moeite om een goed en open terras te vinden, maar als dat lukt dan heb je ook wat.: lekkere salades en brood, heerlijk in het zonnetje.
De laatste etappe voert eerst door de uiterwaarden met Fluitekruid zover het oog reikt. En dan komt een felle klim de Grebbeberg op, 53 m hoog. Langs de steile rand lopen we verder met zo nu en dan een fraai doorzicht op de Rijn en verder.
We eindigen bij het Militair Ereveld, waar het vandaag – dodenherdenking – redelijk druk is. Martijn pikt ons op en brengt ons naar het startpunt van vandaag waar we afscheid van elkaar nemen.
Weer twee fraaie wandeldagen achter de rug. Top qua omgeving en niet al te diepgravend qua gespreksstof en met een leuk idee voor toekomstige wandelingen.