05 april 2015 | Richelle – Université Liege | 28½ km
Bart belt vlak voor het ontbijt om de jarige Mieke te feliciteren. Vervolgens klinkt een “Lang zal ze leven” door de verder lege ontbijtzaal, ten gehore gebracht door gelegenheidskoor AnJoLu.
Om half 10 gaan we op pad. Gisteren zagen we de voorbereidingen al en nu vallen we met onze neus in de boter: een autorally met oude(re) auto’s op de openbare weg. Wel jammer dat wij zo’n 200 m over dezelfde weg moeten en alternatieven lijken niet voorhanden. In ons beste Frans maken we een medewerker duidelijk dat we een stukje over hun parcours willen. De eerste helft gaat nog: oren en ogen open en als we geen brullende auto horen trekken we een sprintje door de berm naar de eerste bocht. We laten enkele auto’s voorbij razen, proberen een privé-tuin als alternatieve route maar verkiezen uiteindelijk toch de weg. Er is hier alleen geen berm, terug is even ver als heen, dus met samengeknepen billen trekken we een sprint van honderd meter. We duiken ongeschonden en opgelucht een bospad in. Gehaald!
Voorlopig even geen openbare weg, wel bos en akkers, smalle paadjes en hoogteverschillen. We ontmoeten een Walloniër die – zo toont hij ons op een kaartje – veertien keer (!) vanuit verschillende plekken uit Europa naar Santiago is gelopen. Over twee weken vertrekt hij weer, deze keer vanuit Madrid. Als oud-brandweerman belt hij regelmatig bij kazernes aan waar hij dan mag overnachten. Een bijzonder mens, een bijzondere ontmoeting.
We lopen een voorstad van Luik in, volgen in de stad een stuk de Maas en steken kort het water over om in het centrum te lunchen. Het eerste terrasje in de zon laten we schieten (dom, dom, dom) omdat we verwachten dat het plein bij de St. Jacobskerk leuker is om te zitten. Zitten kan op het plaveisel, geen terras te zien en de kerk is ook nog eens gesloten. Terug bij de Maas is gelukkig een restaurant, wat chic voor een simpele lunch, desalniettemin zijn we met wandelschoenen en rugzakken welkom voor een drankje. Zo kunnen we toch even rustig zitten en – niet onbelangrijk – een sanitaire stop inlassen. De serveerster herkent de schelp en roept “Santiago!” Ja inderdaad, we vertellen haar niet dat dat einddoel bereiken nog wel wat jaren gaat duren.
Via een stadspark aan de Maas lopen we Luik weer uit.. Een pittige klim voert ons het Sint Jacobsbos in. De zonnestralen zorgen voor een aangename temperatuur en met elke stap die we doen lijkt de natuur verder uit te lopen,. Nog wat fraaie vergezichten over het dal van de Maas en dan doemen de gebouwen van de Universiteit van Luik op. Bart en Gerda pikken ons daar op, wat een service!
Op naar de camping in Esneux, ons kampement opslaan en proosten op de jarige en een geslaagde etappe. In het dorp eten we bij een pizzeria en met goed gevulde magen kruipen we de slaapzak in. Hopelijk voor AnJoLu en Gerda wordt het niet al te koud vannacht. Zij slapen in tentjes, Mie en Bart in de camper.