12 april 2017 | Sézanne – Anglure | 25 km
Van Sézanne tot aan de eindbestemming Anglure ligt een oude ongebruikte spoorweg en deze volgen we de hele dag. Dan weer aan de linkerzijde, dan weer aan de rechterzijde om er soms een stukje van af te wijken. Het hoogteverschil blijft – zoals gebruikelijk bij een spoorlijn – beperkt. Eindeloze akkers met doperwten, koolzaad en graan liggen als een gekleurde lappendeken over de heuvels, erboven hangt een strak blauwe lucht. De pauzes op een bankje bij een kerkje, dan wel ergens in de berm langs de weg zijn aangenaam. De tijd lijkt vertraagd. Lokale bewoners stoppen hun voertuig en maken uit eigen beweging een praatje met ons.
Aangekomen in Anglure is het hotel nog niet open en dus nemen we noodgedwongen – maar tegelijkertijd volgens goed gebruik – plaats op een terras. Doen vervolgens alvast inkopen voor morgen en dan is het tijd naar het hotel te gaan. De uitbaatster lijkt ADHD te hebben en ratelt aan één stuk door in vloeiend Frans. Begrijpen we haar even niet, dan herhaalt ze het hele verhaal in dezelfde bewoordingen en snelheid. Ze serveert ons een uitstekende maaltijd en laat ons rond half 9 alleen, want de kleine meid moet naar bed. Of wij zelf het licht uit willen doen. Na ons nogmaals op het hart de drukken de bardeur naar buiten vooral niet langer dan 2 seconden open te laten, laat ze ons met rust. Wij gaan een uurtje later ook naar bed, morgen wacht ons een lange etappe.