De weersvoorspellingen zijn goed en dus wandelschoenen aan en op weg naar Tiel Passewaaij, met de trein dan wel te verstaan. Vanaf daar lopen we zuidwaarts richting de Waal. De zon schijnt over frisgroene weides en er zit nog veel goudkleurig blad in de bomen. Het valt niet mee om in het rivierengebied wandelpaden te vinden, we delen de weg noodgedwongen met gemotoriseerd verkeer, maar die zijn gelukkig in beperkte mate aanwezig.
Bij de Waalbandijk ligt er buitendijks een ‘olifantenpad’ en we lopen met fraai uitzicht op de uiterwaarden zonder verkeer richting het voetveer van Tiel. Jammer is dat deze niet vaart in november en dus wordt er ter plekke een alternatief bedacht: we snijden de meanderende Waal af, lopen een stukje landinwaarts naar de Paasweg waar nicht Pauline met Rinie woont. Ze blijkt thuis te zijn en onder het genot van een kop koffie bewonderen we de aanbouw en het prachtige uitzicht op de tuin en boomgaard.
Landschappelijk gezien is het afsnijden van de rivier niet zo interessant: weilanden zo ver het oog reikt, maar al pratend over nieuwe uitdagingen zoals wonen in het buitengebied bereiken we ongemerkt weer de Waalbandijk. In de verte doemt de imposante Martinus Nijhoffbrug op met een totale overspanning van bijna 1 km. Jammer is dat wij tezamen met de vrijdagmiddag-spits op de A2 die ene km moeten afleggen. Zodra we aan de overzijde zijn klauteren we het talud af en enigszins uit de luwte met tollend hoofd van het verkeerslawaai leggen we de laatste meters over een onverhard pad af naar het station van Zaltbommel.