Maastricht halen we niet meer voor Pasen, maar het zou leuk zijn als ik tenminste een stempel in de St. Janskathedraal van ’s-Hertogenbosch in mijn ‘Credencial del Peregrino’ kan laten zetten. En dus pakken we deze zondagochtend de trein naar Zaltbommel. Over het industrieterrein lopen we zuidwaarts en worden geconfronteerd met mijn self-made route: eerst blijkt een weg geblokkeerd door een hek en vervolgens moeten we een tweede extra lus maken omdat de N322 niet zomaar te kruisen valt als voetganger. Maar dan gaat het het landelijk gebied in, met uitzicht op de A2 dat dan weer wel. We kruisen deze en lopen pal zuidwaarts en wuiven de A2 gedag die iets oostwaarts afbuigt. Vlak voor we de Maas oversteken bij Hedel even door de knieën voor een zee van krokussen. Al jaren wil ik als landschapsontwerper de woonwijk Haverlij bekijken, ik wordt vandaag op mijn wenken bediend want we lopen er dwars doorheen. Het idee van een hedendaagse vesting is aardig, maar het autogebruik levert hier problemen op. Tja dat krijg je als weg van de bewoonde wereld een wijk neerzet. De kern van de wijk is gelukkig autovrij en als de platanen vol in het blad zitten en de bankjes voor de huizen bezet is het er vast heel gezellig. We lopen de vesting uit, langs golfbanen de stad ‘s-Hertogenbosch in waar ik bijna 10 jaar lang met grote regelmaat voor mijn werk kom. Voor het werk met de trein, nu weliswaar in 5 dagen helemaal gelopen. Bart loopt inmiddels niet zo soepel meer, desalniettemin houden we de route aan. Als beloning krijgen we in het Prins Hendrikpark een prachtig zicht over het water op de St-Janskathedraal, het einddoel van vandaag.
In het centrum van de stad ploft Bart op een terrasje neer terwijl ik mijn felbegeerde stempel probeer te bemachtigen. Als ik eindelijk iemand vindt die me kan helpen, adviseert de man me morgen terug te komen. Het secretariaat heeft namelijk een stempel, hij enkel een sticker. Ach, morgen trein ik in ruim een uur toch weer naar deze stad, kleine moeite om dan even langs het secretariaat te lopen.