Op een uurtje rijden van Hilversum ligt – onder de rook van Rotterdam – recreatiegebied Bergschenhoek. Om 8 uur rijden we de parkeerplaats van de Outdoor skibaan op en melden ons bij het wedstrijdsecretariaat van de Flatcoated Retriever Club voor deelname aan een workingtest, niveau B2 .
“Wat een uitzicht”
Na een klim de heuvel op hebben we inderdaad een fraai uitzicht op de omgeving. Bij de eerste proef van vandaag moet Ayla een markeer achter de bomen negeren en – een kwartslag gedraaid – een verloren apport binnenhalen. Dat kost heel wat moeite: ze schiet de mij aangewezen plek voorbij en komt via een omweg terug. De tweede keer inzetten schiet ze weer voorbij het bosje, maar uiteindelijk – de aanhouder wint – vindt ze de dummy.
Een kwartslag draaien en “apport!”. Ze vertrekt doelgericht, maar kijkt niet voorbij het pad en laat de dummy daar nu net liggen. Met wat hulp van mijn kant gaat ze dieper, maar schiet (uit mijn zicht) de helling af naar beneden. Onverrichter zake moet ik mijn hond terug halen. Jammer, geeft niet.
“Wat een wildernis”
Langs de waterkant, net in het water ligt op ca. 50 m een foam-eend. Eerst “vooruit!”, “zit!”, dan naar rechts het water in en direct het commando “zoek, zoek, zoek”. Ik blijk Ayla iets te vroeg het water in te sturen. Ze zwemt langs de waterkant van mij af, maar mist toch de eend die in een inhammetje ligt. Een tweede poging: weer niet diep genoeg, wel keurig het water in, ze zwemt mijn kant op en mist dus wederom de dummy. Als Ayla landinwaarts op zoek gaat en ik het enigszins op geef spoort de keurmeester me aan te volharden. Ik krijg haar uiteindelijk op de goede plek en ze vist de foam-eend uit het water. Dan klinkt een schot en valt een dummy “in de wildernis”. Ze levert eerst de eend keurig af en spurt dan naar de tweede dummy. Puntje aftrek omdat ze eerst een oude valplek aandoet.
“Wat drijft daar”
Vanaf een heuvel kijken we uit over het water. Op links klinkt gekwaak, Ayla vertrekt via het pad recht vooruit. Enkele meters van mij verwijderd wordt er op rechts geschoten en valt een dummy in het water. Onderaan de helling neigt ze dus naar rechts, maar ik ben alert en stuur haar naar links (die moet eerst binnen). Het gekwaak kwam uit een speaker geplaatst in een afgesloten omheining. “Hoog!” roep ik, maar ze kijkt me onnozel aan en gaat de omgeving afzoeken. Ik dirigeer haar terug naar het hekje, wederom “hoog!” en ja hoor ze springt over de omheining, pakt de dummy en keert terug. “Jawel, deze is binnen”. Ze herinnert zich het schot op rechts nog, maar twijfelt aan de waterkant. Moeilijk kantje misschien? Helaas heeft de voorjager zelf niet goed gemarkeerd en ik durf de druk dus niet op te voeren. Ze scharrelt nog wat rond en gaat weer terug naar de bewuste plek. Dan roep ik toch maar “voorruit!”, ze springt te water en haalt de dummy binnen.
“Op het schiereiland”
Op rechts wordt geschoten en plonst een dummy in het water. Echter recht voor ons op ca. 75 m ligt een heel ziek beest, zo is ons verteld, die moet dus eerst binnen. Gelukkig kan Ayla redelijk schakelen en vertrouwt erop dat ze recht vooruit moet. Ze hapert nog even bij een duiker, maar gaat op mijn commando verder vooruit. De “zieke” dummy is snel binnen. Vervolgens sprint ze naar de waterkant, maar is helaas vergeten dat de dummy ver het water op is geworpen en daar ook nog eens afdrijft. Ik krijg haar niet het water in en dus een onvoldoende voor het tweede deel. Maar ja, de dummy moet nog wel het water uit. Aan de waterkant stuur ik Ayla opnieuw, te water nog wat bijsturen en dan krijgt ze de dummy weer in het zicht.
“Is dat de eerste prijs”
Op 15 m van het inzetpunt begint bij een hoopje aarde een sleep van een eend. Ayla vertrekt de verkeerde kant op (“niet via Weesp als je naar Laren wilt”), dus terug en opnieuw inzetten. Dat gaat beter, mist in eerste instantie een haak, maar corrigeert zich snel, de eend is binnen. Ik ben de zesde deelnemer op dit onderdeel en geen enkele hond heeft tot nu toe de dummy met konijnenvacht uit de dekking gevonden. Tot opluchting van mijzelf (en waarschijnlijk ook keurmeester en helper) komt ze na enige tijd terug met de buit.
Met fraai uitzicht op de hellingen bezaaid met geel bloeiend koolzaad en uitbottende populieren lopen we terug naar de auto. Het wachten op de uitslag kan beginnen. Zoude we voldoende punten hebben behaald voor een certificaat (minimaal 60). Sowieso zijn we een leerzame en leuke ervaring rijker.
Niet voor niets wachten we een aantal uren: 61 punten prijken er op ons B2 certificaat.